forza patro!

En toen had ik ineens Patro gebeld en om een kaart gevraagd. Het was redelijk impulsief, maar op deze vrije donderdag wilde ik graag naar een wedstrijd toe en online zag ik dat de promotiewedstrijd tussen Patro Eijsden en Union Saint Gilloise op het programma stond. Zo kwam het dat ik na een belletje eerder in de week, nu op Hemelvaartsdag ruim 2 uur in de auto zat naar Maasmechelen.

 

Ik was vroeg en kon de auto goed kwijt op de parkeerplaats naast het kleine stadion. Ik haalde mijn kaartje bij de kassa en behoorde bij de eerste 100 mensen die naar binnen gingen. Eenmaal binnen vroeg ik me af wat ik hier deed. Vijf uur in een auto zitten, om in een nietszeggend stadionnetje te kijken welke van deze 2 ploegen zou gaan promoveren. Dit laatste bracht mijn enthousiasme terug, net zoals de Vlaamse frieten met mayonaise die ik gescoord had bij de frietkot.

 

Voor een goede sfeer moet je bij een regionale derby zijn, er zijn natuurlijk een aantal clubs met veel support en als het om promotie gaat maakt het sowieso wat extra los. Deze wedstrijd was uiteraard geen derby, maar wel 2 clubs met fanatieke fans en omdat er wat op het spel stond werd de sfeer steeds beter. Het enigszins saaie onderkomen van Patro werd omgetoverd in een zee van Paarse shirts, sjaals en vlaggen en de supporters zorgden voor een sfeer waar menig club met een mooier en groter stadion jaloers op zou zijn.

 

De wedstrijd stond op het punt om te beginnen en op de hoofdtribune, waar ik inmiddels had plaatsgenomen, werd ook fanatiek met paars-witte vlaggen gezwaaid. Patro had de eerste wedstrijd bij Union in Brussel met 2-1 verloren en moest dus winnen om te promoveren. Er zat veel spanning op de wedstrijd en echt goed was het niet. De 1-0 voor de thuisclub deed de harten van de Patro fans echter nog sneller kloppen. Toen in de 2e helft de 2-0 werd gescoord leek het stadion te klein. Gezang, gedans en handen schudden....zou het dan echt gaan gebeuren. Na een spannende slotfase, waarin uiteindelijk niet meer gescoord werd, kon Patro zich de promovendus noemen. Ondanks de lange terugreis die ik nog voor de boeg had, nam ik toch ook maar een pintje. Deze promotiewedstrijd had het qua sfeer uiteindelijk toch weer helemaal waargemaakt. Forza Patro!