I hate Betis!

Maart 2010

Na aankomst op de luchthaven van Sevilla pakten we een taxi richting ons hotel in de stad. We sliepen vlakbij de Hercules de Alameda, een uitgestrekt plein met veel barretjes, restaurants en wekelijks een grote markt. De rit zou ongeveer 15 tot 20 minuten en we keken uit naar een weekend in deze mooie stad en een potje voetbal.

 

De taxichauffeur die zijn pensioenleeftijd bijna had gehaald, begon (hoe kan het ook anders) meteen over Johan Cruijff, totaalvoetbal en andere Hollandse grootheden uit vervlogen tijden. Toen ik zei dat we naar Betis – Osasuna wilden, moest hij alleen maar lachen. Betis, dat was wel even van een ander niveau dan ‘onze’ Johan en we zouden nog wel van een koude kermis thuiskomen.

 

Na 2 dagen de stad bekeken te hebben, de wijken Triana en Santa Cruz doorkruist te hebben en nadat we al een paar Cruzcampo op hadden, konden we eindelijk naar het stadion. Omdat wij aan de noordkant van het centrum zaten en het Estadio Benito Villamarin ten zuiden van het centrum lag, namen we maar weer een taxi. De verkeersdrukte die werd, naarmate we dichterbij het stadion kwamen, alleen maar drukker en we besloten het laatste stuk te lopen.

 

Bij het stadion aangekomen zagen we de ticket kantoortjes al voor ons en we gingen in de rij staan. Voor €10,- kon je ergens bovenin zitten en voor €50,- ergens vooraan. Net toen we bedachten dat we het een beetje zouden middelen, werden we op onze schouder geklopt door een man die aangaf dat hij een seizoenkaart had, maar dat hij vandaag niet kon. Normaal ga ik hier niet direct op in, maar het was een sympathieke gast, hij liet foto’s zien van de plaatsen en voor €20,- zaten we op een topplek direct achter de goal.

 

We liepen met hem mee richting het vak en we vroegen hem of hij het jammer vond dat hij er niet bij kon zijn vandaag. Hij lachte en zei: “Nee, totaal niet. I hate Betis”. Hij zag onze gefronste wenkbrauwen en vertelde dat hij een Sevilla fan was en een pesthekel had aan Betis. Het was echter makkelijk geld verdienen om een seizoenkaart te kopen en deze wekelijks door te verkopen aan neutrale toeschouwers. We konden er alle drie wel om lachen en over de plaatsen had hij niet gelogen. Vrouwen, kinderen, opa’s en oma’s. Allemaal met een passie voor Real Betis Balompie.

 

De sfeer rondom en tijdens de wedstrijd was gemoedelijk, prettig en gepassioneerd. Het stadion zat voor 80% vol, alleen doordat alles open was en er een windje stond, viel het massale geluid enigszins tegen. De taxichauffeur kreeg wel gelijk. De wedstrijd was OK, maar niet bijzonder. Het spel ging op en neer zonder noemenswaardige kansen. We hadden echter ook geen voetbal spektakel verwacht, dus dat was prima. Het was mooi om het stadion en de mensen van Balompie een keer te zien. Met bezoekjes aan de stadions van Granada en Cordoba,  vele barretjes en een aantal mooie bezienswaardigheden, was dit een top reisje. Viva Espana!