Who ate all the pies

April 2015

In 1991, ik was 10 jaar oud, reden mijn vader, mijn broer en ik met een taxi(!) vanuit London centrum naar Selhurst Park. We waren op weg naar de wedstrijd Charlton Athletic - Newcastle United. Onderweg zagen we de lichtmasten van The Old Den opdoemen en zagen we de contouren van de oude tribunes. Millwall had al een aardige naam qua hooligans en supportersrellen en ondanks dat had de club wel direct een aantrekkingskracht.

 

10 jaar later, in 2001, waren we in London en stapten we uit bij South Bermondsey station om voor het eerst een wedstrijd van Millwall te bekijken. Millwall speelde inmiddels al jaren op The New Den en de vele ongeregeldheden met de Millwall fans hadden ervoor gezorgd dat je niet zomaar naar een wedstrijd kon, maar member moest zijn. We waagden het er toch op om binnen te komen, maar nadat we bij het ticket office, bij de supportersclub en bij de away fans hadden geprobeerd om aan kaarten te komen, zagen we in dat dit vandaag zinloos was. Er zat niets anders op dan de trein terug te pakken naar London Bridge en na nog een keer overstappen richting Leyton te gaan. Hier zagen we, als pleister op de wonden, Leyton Orient winnen van Plymouth Argyle.

 

In 2003 was het dan zover. Na 13 stadions in London was eindelijk The Den aan de beurt. Het bleek makkelijker om 'uitkaarten' te kopen dan via Millwall en zo geschiedde het dat we met 'The Blades' uit Sheffield via een kooi met tralies naar het stadion liepen. We namen plaats achter de goal en kregen de nodige verwensingen en gebaren naar ons hoofd geslingerd.

 

De nogal gezette ballenjongen voor ons vak, zorgde als eerste munitie voor de Sheffield United supporters. Toen deze jongen op een drafje naar een naast geschoten bal toe liep, zongen ze:

Who ate all the pies, who ate all the pies
You fat bastard, you fat bastard, you ate all the pies!

 

Ondanks dat "Michael Brown my lord" ook veelvuldig over de lippen ging en The Blades zeker niet de mindere waren, won Millwall met 1-0 en moesten we het in het uitvak ontgelden. Er werden verschillende voorwerpen naar ons toegegooid en de verwensingen hielden niet meer op. Bij het verlaten van het stadion werden we ook nog opgewacht, maar de hekken en de ME zorgden voor een grimmige, maar 'zorgeloze' aftocht.

Weer 12 jaar later heb ik ook nog een keer de derby tegen Charlton Athletic mee mogen maken. Dit keer 'gewoon' tussen het thuispubliek. Ondanks dat "You never beat Millwall" al vanaf de eerste minuut vanaf de tribunes schalde kwam Charlton op 0-1. Na de gelijkmaker van Millwall, "no one likes us, but we don't care" en Jos Hooiveld die in de laatste minuut de winnende 2-1 maakte, werd iedereen in het stadion gek. Het stadion was bij lange na niet vol, maar de decibellen schoten de lucht in en hielden aan. Het stadion verlieten we uiteindelijk een stuk meer relaxed dan de vorige keer.

The New Den is bij lange na niet het meest sfeervolle stadion van Engeland, maar de sfeer die wordt veroorzaakt door de fans in het stadion is meer dan de moeite waard en daarna.....Snel een lekkere pint met een pie!