pupil van de week op de berg

Augustus 1988

Het is 24 augustus 1988. Wat  een voetbalzomer hebben we gehad! PSV won de Europa Cup I en Nederland werd Europees kampioen, wat een waar volksfeest veroorzaakte. De zomervakantie en zomerstop waren inmiddels voorbij en de competitie in de eerste divisie was weer begonnen. Door een vervelende blessure en een operatie, mocht ik als pechvogel van mijn amateurclub Pupil van de week zijn bij FC Wageningen tegen sc Heerenveen. 

Ik reed 's avonds met mijn ouders naar De Wageningse Berg en we melden ons in het spelershome, waar we werden opgevangen door Fred Helbling die als assistent de hoofdcoach Piet Schrijvers ondersteunde. Na een kennismaking met de spelers, waaronder Arne Koeman en Ulrich Cruden. mocht ik plaatsnemen naast aanvoerder Jan Oosterhuis. Piet Schrijvers deed de wedstrijdbespreking en in een FC Wageningen trainingspak wat veel te groot was mocht ik mee het veld op voor de warming-up.

Toen de wedstrijd op het punt van beginnen stond, mocht ik als eerste het veld op met de scheidsrechter en kreeg ik de bal mee. We namen plaats in de dug-out en de wedstrijd kon beginnen. Ondanks dat de Wageningse Berg nu al jarenlang een bedevaartsoord is voor Groundhoppers vanuit heel de wereld, was het toen geen heel bijzonder stadion. Ondanks dat de onoverdekte staantribunes achter de goals 'open' waren en de opkomst, behalve tegen Vitesse, niet vaak boven de 3.000 mensen kwam, was de sfeer er toch altijd goed.

Deze avond was de sfeer de eerste helft zeker goed, want FC Wageningen nam een 2-0 voorsprong en er leek geen vuiltje aan de lucht. Hoe anders werd de 2e helft, want van het goede voetbal was niets meer over en de 3 doelpunten die sc Heerenveen maakte, zorgde voor een 2-3 nederlaag en een donderspeech van Piet Schrijvers. Deze man was al een imposante verschijning, maar toen hij zijn spelers na deze (onnodige) nederlaag, in niet mis te verstane woorden, toesprak werd dit alleen maar meer het geval. De afsluiting in het spelershome was voor mij niet minder leuk. Handtekeningen van alle spelers, een vaantje, een paar drankjes en daardoor hele mooie herinneringen. 

 

Jaren later, nadat ik FC Wageningen de laatste competitiewedstrijd op De Wageningse Berg met 2-1 zag winnen van NAC, trainde ik zelf 2 jaar lang in het vervallen stadion. Nu ligt het stadion er nog bijna hetzelfde bij als in 1992 toen betaald voetbal in Wageningen stopte. De 'echte' groundhoppers hebben deze parel al bezocht, maar mocht je hier nog nooit zijn geweest, ga dan zeker even kijken en proef de nostalgie van De Wageningse Berg.